Logo Tipografisi: Font Seçimi, Kerning ve Lisans
Logoda font seçimi çoğunlukla kategori tartışmasına indirgeniyor: serif güven verir, sans-serif modern durur. Bu ayrım tümüyle yanlış değil ama işin kolay kısmı. Zor kısım, seçtiğiniz fontu logoya çevirirken verdiğiniz kerning, küçük boyut ve lisans kararlarıdır.
Kategori klişesi nereye kadar taşır
Serif, sans-serif, script ve display ayrımı bir eleme aracıdır, karar aracı değil. "Teknoloji markası, o zaman sans-serif" diye başlamam; bu çağrışımlar fiziksel bir gerçek değil, öğrenilmiş alışkanlıklar, ve aynı kategorideki iki font birbirinden bir kategori kadar uzak durabilir.
Pratik yol şu: marka adını üç dört adayla, logonun gerçekten görüneceği boyutta diz. Ekranda 200 piksel genişliğinde görünecekse 200 pikselde bak. Fontu 96 punto başlıkta seçip 24 pikselde kullanmak, seçim aşamasında görmediğiniz bir sorunu üretime taşımak demektir.
Ağırlık seçimi de aynı mantıkla ilerler. Kalın kesitler küçük boyutta içteki boşlukları kapatır, ince kesitler kaybolur. Regular ile Medium arasında bir yerde kalmak, ekstremlere gitmekten daha güvenli bir başlangıçtır.
Kerning logoda tek seferlik bir iştir
Fontun içindeki kerning tablosu, akan metin için ayarlanmıştır. Logo akan metin değil; sabit, tek bir kelime. Bu yüzden gövde metninde asla yapamayacağınız şeyi burada yapabilirsiniz: her harf çiftini elle ayarlamak.
Maliyeti de düşük. n harfli bir kelimede n-1 harf çifti vardır, sekiz harflik bir isimde yedi ayar. Bir kere yapılır, sonuç eğriye çevrilir ve bir daha dönülmez. Metin dizgisinde imkânsız olan hassasiyet, logoda yarım saatlik iştir.
Öncelik verilecek çiftler bellidir: AV, AW, To, Ta, LT, Yo gibi diyagonal ya da açık formların yan yana geldiği yerler. Ölçüt matematik değil optik. Harfler arasındaki boşluklar eşit ölçülmesin, eşit görünsün. Kontrol için logoyu ters çevirip bakın; okuma refleksi devre dışı kalınca boşluk hataları hemen ortaya çıkar.
Seçtiğiniz fontu logoda kullanma hakkınız var mı
Bu, tasarım yazılarının en sık atladığı adım. Ticari font lisanslarının çoğu masaüstü kullanımını kapsar, ama marka tescili ve logo kullanımını ayrı tutar. Bazı dökümhaneler logo için ek lisans ister, bazıları belli bir ciro eşiğinin üstünde ayrı sözleşme şartı koyar.
Fontu eğriye çevirmek bu meseleyi tümüyle çözmez. Dosyayı dağıtmıyor olmanız, harf formlarını ticari marka olarak tescil ettirme hakkını kendiliğinden vermez. Satın almadan önce EULA metninde "logo" ve "trademark" kelimelerini aratın; iki dakikalık iş, sonradan yeniden tasarım maliyetinden ucuz.
Google Fonts üzerindeki OFL lisanslı aileler bu tarafta rahat. OFL, fontun kendisini satmayı yasaklar, logoda kullanmayı değil. Bütçesi dar bir marka için IBM Plex, Inter ya da Source Sans gibi OFL aileleriyle başlamak hem hukuken temiz hem de kalite olarak birçok ücretli aileyle yarışır.
Küçültme ve tek renk testi
Bir logo onaylanmadan önce iki testten geçmeli. Birincisi: 24 piksel genişliğe indirin, PNG olarak dışa aktarın, telefon ekranında açın. Okunmuyorsa harf aralıkları dar ya da ağırlık ince demektir. İkincisi: tüm renkleri kaldırıp düz siyaha çevirin. Renkle ayakta duran ama tek renkte dağılan bir logo, faturada, kaşede ve gri tonlamalı her yerde sizi yarı yolda bırakır.
Özelleştirilmiş harf formları ancak bu iki testi geçtikten sonra anlamlı. Tek bir harfin kesitini değiştirmek, tüm fontu değiştirmekten daha kalıcı bir fark yaratır ve çok daha ucuza gelir.
Küçük bir örnek
Çevre teknolojileri alanında çalışan EcoWave adlı bir marka için IBM Plex Sans Medium ile başlayıp harf aralığını hafifçe açmak, "c" ve "W" arasındaki boşluğu elle kapatmak yetti. Yeni bir font çizilmedi, ücretli lisans alınmadı, logo 24 pikselde okunuyor. Çoğu marka için gereken bu kadar.
Kaynaklar