Tasarımda İdeasyon İçin Skeç: Nasıl Çizilir, Nasıl Elenir
Skeç, tasarımın en ucuz düşünme aracıdır: kağıt, kalem, birkaç dakika. Fikri kafanın içinde tartmak yerine dışarı çıkarır, ekibin aynı şeye bakmasını sağlar. Ucuzluğunun asıl faydası da burada, tek bir fikre erken bağlanmadan çok sayıda ihtimali görebilirsin.
Skeç ile prototip aynı şey değil
Skeç, bir fikri anlatacak kadar çizip bırakmaktır. Prototip ise seçilmiş bir fikrin çalışıp çalışmadığını denemek için kurulur. Aradaki fark araçta değil niyette: skeçte amaç çoğaltmak, prototipte daraltmak.
Bu ayrımı kaçırınca süreç tıkanır. Tek bir çizimi cilalayıp ekibe götürdüğünde gelen yorumlar fikri değil çizimi tartışır; köşe yuvarlaklığı konuşulur, akış konuşulmaz. İlk turda bir ekranı güzelleştirmek yerine aynı problemin altı farklı halini çirkin çirkin çiz.
Beş şekilden fazlası gerekmiyor
Skeç için çizim yeteneği şart değil. Neredeyse her arayüz elemanı şu beşinin birleşiminden çıkar:
- kare ve dikdörtgen
- üçgen
- daire
- çizgi
- nokta
Geri kalanı yazıyla halledilir. Bir kutunun içine "ürün görseli" yazmak, o görseli çizmeye çalışmaktan hem hızlı hem anlaşılır. Sık kullandığın kavramlar için kendine küçük bir ikon dağarcığı kur, aynı şeyi her seferinde yeniden icat etmezsin. The Noun Project bu dağarcığı beslemek için iyi bir başlangıç.
Ekranı çiz, hallerini de çiz
Skeçlerin çoğu mutlu yolu gösterir: liste dolu, veri gelmiş, kullanıcı doğru şeyi yazmış. Oysa arayüz bir durum makinesidir. Aynı ekranın boş hali, yükleniyor hali ve hata hali de tasarlanmak zorunda; tasarlanmazsa geliştirme sırasında birileri onları kendi kafasına göre uydurur.
Her ekranın yanına üç küçük kutu daha çiz: veri yokken, veri gelirken, işlem başarısızken. Kağıtta üç kutu otuz saniye tutar. Aynı üç durumu sprint ortasında keşfetmek çok daha pahalı.
Zor olan çizmek değil, elemek
Skeç ucuzdur denir, doğrudur da. Ama ucuz olan yalnızca üretim tarafı. Duvara yirmi çizim astığında maliyet ortadan kalkmaz, yer değiştirir: artık hangisinin devam edeceğine karar vermek gerekir ve ekip bu kararı çoğu zaman en temiz çizilmiş olana bakarak verir.
Ölçütü çizimden önce yaz. "Kullanıcı üç adımdan az dokunsun" ya da "yeni gelen biri yardım almadan tamamlayabilsin" gibi tek bir cümle, sonradan yapılan oylamadan çok daha iyi eler. Ölçüt yoksa seçim sessizce bir estetik yarışmasına dönüşür.
Ok ve not olmadan skeç yarım kalır
Çizim ne olduğunu söyler, notlar ne olacağını. Ekranlar arasına ok çek, kutunun yanına iki kelimelik etiket düş, kararsız kaldığın yere soru işareti koy. Odaya sonradan giren biri skeci sen anlatmadan okuyabiliyorsa iş görüyor demektir.
Pratik kısmı sıkıcı ama işe yarıyor: küçük bir defter taşı, iyi ya da kötü bulduğun arayüzleri gördüğün yerde karala. Birkaç ay sonra elinde kendi örnek arşivin olur, bir sonraki işe sıfırdan başlamazsın.