Artımlı İyileştirme ve İnovasyon: Araştırmayı Takvime Göre Seçmek

Araştırma tartışması çoğu ekipte yöntem adlarıyla başlar: anket mi, kullanıcı testi mi, etnografi mi? Asıl ayrım daha basit. Elinizde çalışan bir ürün mü var, yoksa henüz olmayan bir şeyi mi arıyorsunuz? Birincisinde soru "nerede takılıyorlar", ikincisinde "aslında ne yapmaya çalışıyorlar". Bu iki soru aynı yöntemle cevaplanmıyor, daha kötüsü aynı takvime de sığmıyor.

Çalışan ürün varsa: kısa döngü

Bir iş ilanı platformunda başvuruların yarısı tamamlanmadan bırakılıyorsa, önce nerede bırakıldığına bakın. Adım adım düşüş verisi tek başına size sebebi vermez ama aramayı bir ekrana indirir. Sonra o ekranı beş kişiye açıp izleyin. Bir günde biter.

Bu tip araştırmanın çıktısı genelde küçüktür ve sıkıcıdır: ilan listesinde şehir filtresi yok, kullanıcı üç sayfa gezip vazgeçiyor. Filtreyi ekleyin, ölçün, kapatın. Burada derinlik aramak zaman kaybı; sorun zaten görünür durumda, sadece kimse oturup bakmamış.

Aradığınız şey henüz yoksa: uzun döngü

Kullanıcı kitleniz klavyeyle uzun metin yazmakta zorlanıyorsa, başvuru formunu iyileştirmek sizi bir yere götürmez. Formu değil, başvurunun biçimini sorgulamanız gerekir. Video başvurusu böyle bir yerden çıkar ve bunu ancak insanları kendi ortamlarında izleyerek görürsünüz: telefonla, ayaküstü, işten çıkarken.

Yöntem burada günlük çalışması, bağlamsal gözlem, uzun görüşme. Hepsi pahalı, hepsi yavaş. Karar verirken şunu da hesaba katın: video başvurusu ürün tarafında bir "özellik" değil, yükleme, transkod, depolama, moderasyon ve maliyet kalemi demek (backlog'a tek satır olarak yazılması bile yanıltıcı). Keşif aşamasında bu maliyetin kabaca büyüklüğünü bilmek, ekibin üç ay sonra fikirden dönmesini engeller.

Asıl kısıt yöntem değil, takvim

Araştırma yöntemlerini maliyet türüne göre ikiye ayırın:

• Adam-saat maliyetli olanlar: kullanıcı testi, anket, kayıt izleme. Beş oturumu aynı güne sıkıştırabilir, iki kişiyle paralel yürütebilirsiniz. Sıkıştırılabilir.
• Takvim maliyetli olanlar: günlük çalışması, uzun süreli gözlem. İki haftalık bir günlük çalışması iki hafta sürer. Ekibe insan eklemek bunu bir haftaya indirmez.

Bu ayrım göründüğünden daha çok şeyi açıklıyor. "Agile ekiplerin büyük araştırmaya zamanı yok" cümlesi aslında bir zaman değil, bir eşzamanlılık sorunudur: sprint iki hafta, günlük çalışması üç hafta, çıktı sprint sonunda hazır olmuyor.

Dual track agile bu noktada sık önerilir ve yanlış anlaşılır. Keşif takımını ayırmak keşfi hızlandırmaz, sadece teslimatın keşfi beklemesini engeller. Süre aynı kalır. Ekip bunu karıştırıp keşiften her sprint sonunda "bir şey" beklemeye başlarsa, eline yarım veriyle alınmış kararlar geçer, ki bu hiç araştırma yapmamaktan daha risklidir: yanlış sonucun arkasında artık bir yöntem adı vardır.

Pratikte nasıl bölünür

Uzun döngü araştırmayı ihtiyaç doğduğunda başlatamazsınız, çünkü ihtiyaç doğduğunda cevaba üç hafta vardır ve kimse beklemez. Yol roadmap'te büyük bir değişiklik göründüğü anda, daha karar verilmemişken başlatmaktır. Karar zamanı geldiğinde veri masada olur.

Kısa döngüde ise tersi geçerli: soruyu önceden hazırlamayın. Elinizdeki metrik nereye işaret ederse oraya bakın, tek ekran, beş kullanıcı, bir gün. Bunu iki haftada bir yapan ekip, altı ayda bir "kapsamlı araştırma projesi" yapan ekipten daha fazla şey öğrenir.

Bir de şu var: ikisini aynı toplantıda kıyaslamayın. Artımlı iyileştirmenin işi mevcut ürünü akıtmak, keşfin işi bir sonraki ürünü bulmak. Aynı bütçe kaleminde yarıştırıldıklarında her seferinde ölçülebilir olan kazanır, çünkü sayısı vardır. Keşif bütçesini ayrı tutmak bunun tek pratik çaresi.