Tasarım İşlerinde AI Promptu Yazmanın Pratiği
Tasarım işlerinde modelden istediğini alamamanın sebebi çoğu zaman model değil, isteğin kendisi. Ortalıkta dolaşan tavsiyelerin çoğu doğru ama elde bir şey bırakmıyor: “net ol”, “bağlam ver”. Neyin ne kadar net olacağını kimse söylemiyor. Aşağıdakiler, çıktıyı gerçekten değiştiren birkaç ayrım.
“Net ol” tavsiyesinin işe yarayan hali
Net olmak, cümleyi uzatmak değil. Bir promptu belirsiz yapan şey genellikle sıfatlardır: “modern bir arayüz metni”, “etkileyici bir başlık”. Model bunları kendi ortalamasına göre yorumlar, ortalama bir şey de döner.
Belirsizliği kaldırmanın en ucuz yolu, çıktının ölçülebilir özelliklerini yazmak: kaç karakter, kaç madde, hangi kişi zamiri, hangi kelime yasak. “Kısa tut” ile “en fazla 60 karakter” arasındaki asıl fark ilkinin denetlenememesi.
Talimatı sonradan kontrol edebiliyor musun?
Promptu yazdıktan sonra şunu sor: gelen cevabın talimata uyup uymadığını bakarak anlayabilir miyim? Cevap hayırsa talimat değil temenni yazılmış demektir. Prompt şablonu diye dolaşan listelerin çoğu bu testten geçemiyor.
Örnek göstermek, kural yazmaktan daha güvenilir
Bir üslubu tarif etmek zordur, göstermek kolaydır. İstediğin tonu üç örnekle vermeyi, aynı tonu beş maddelik bir kural listesiyle anlatmaktan daha güvenilir buluyorum; örnek yorum payı bırakmaz, kural listesi bırakır.
Bunun bir bedeli var ve prompt rehberlerinin çoğu bu bedeli atlıyor: örnekler çıktıyı kendilerine doğru çeker. Tek bir yön arıyorsan istediğin tam olarak budur. On farklı tasarım fikri arıyorsan örnek vermek çeşitliliği daraltır, gelen on öneri de gösterdiğin üç örneğin etrafında toplanır. Keşif turunda örnek verme, karar turunda ver.
Beşinci denemedeysen sorun promptta değil
Yineleyerek iyileştirme diye anlatılan şey pratikte iki ayrı durumu birbirine karıştırıyor. Birincisi gerçek yineleme: çıktıyı görüyorsun, eksik olanı ekliyorsun, iki turda oturuyor. İkincisi, ne istediğini henüz bilmediğin için modelden seçenek dilenmek. İkincisi kötü bir şey değil ama adı yineleme değil keşif, ve keşif turunu prompt cilalayarak değil ne aradığını yazıya dökerek bitirirsin.
Sohbet penceresinde ileri geri gidip iyi bir sonuca vardığında elinde kalan şey o sohbet olur, prompt değil. İşe yarayan promptu ayrı bir dosyada tut, sürümünü not et, hangi çıktıyı ürettiğini yanına yaz. Aynı işi altı ay sonra tekrar yaptığında baştan başlamazsın.
Formatı sen belirle
Çıktıyı bir yere yapıştıracaksan iskeleti baştan ver: başlık, iki cümlelik açıklama, üç madde. Bu, gelen metni tek tek düzeltme işini ortadan kaldırıyor. Metin bir arayüzde alan alan duracaksa doğrudan o alanların adıyla iste, sonradan bölmek zorunda kalmazsın.
Kaynaklar