Freelance Tasarımcı Portföyleri: Beş Örnek ve İşe Yarayan Kısımları

Freelance portföy tavsiyeleri neredeyse hep aynı yere çıkıyor: sade tut, bırak işler konuşsun. Sadelik tek başına iş getirmiyor, üstelik bazen müşterinin en çok merak ettiği şeyi de gizliyor. Sık örnek gösterilen birkaç portföye bakınca farkın tasarımda değil, işin arkasındaki sürecin görünürlüğünde olduğu ortaya çıkıyor.

Portföy sitesi neyi çözer, neyi çözmez

Yaygın iddia şu: iyi bir portföy siten yoksa freelance iş alamazsın. Pratikte işlerin büyük kısmı referansla, eski bir müşteriyle ya da birinin tanıştırmasıyla geliyor. Site, o zincir koptuğunda devreye giren yedek kanal. Doğru soru “sitem var mı” değil, “beni hiç tanımayan biri buraya düştüğünde ne görüyor”.

Bu ayrım sayfanın kurgusunu da değiştirir. Referansla gelen ziyaretçi zaten yarı ikna olmuş, sadece doğrulama arıyor: gerçekten bu işleri yapmış mı, ciddi mi. Soğuk gelen ziyaretçi ise ilk ekranda ne yaptığını anlamak istiyor. Aynı sayfa ikisini de karşılamak zorunda, sıralamayı buna göre kur.

Sık örnek gösterilen portföyler ve aslında yaptıkları

Cosmin Daniel Capitanu’nun Radium sitesi neredeyse metinsiz. Bu yaklaşım, işler bağlam olmadan anlaşılıyorsa çalışır. Bir illüstrasyon kendini anlatır; kurumsal bir panelin yeniden tasarımı anlatmaz, ekran görüntüsü orada tek başına bir şey söylemez.

Flamy iki freelancer’ın ortak vitrini. Tek kişilik bir portföyün altından kalkamayacağı işlere talip olmanın en ucuz yolu şirket kurmak değil, işi tamamlayan biriyle aynı sayfada görünmek.

Ivo Mynttinen’in sitesi ters yöne gidiyor: müşteri listesi, geçmiş, hizmetlerin ayrıntılı tarifi. Sade örneklerden kalabalık, ama hedefi de farklı. Karar verici bir ekipse, o kalabalık bilgi toplantıda sana referans olur.

Miro Hristov ve Jordan Flaig’de görsel ağır basıyor. Çıktı bir ekran görüntüsüyle anlaşılıyorsa doğru tercih. İş araştırma, içerik yapısı ya da sistem tasarımıysa görsel yalnızca sonucu gösterir, kararı göstermez, alıcı da tam orayı satın alıyor.

Sadelik ile güven aynı ekranda çakışır

Tavsiye listeleri iki şeyi yan yana verir: az metin kullan, bir de referansları, müşteri listesini, hakkında sayfanı öne çıkar. Bunlar aynı ekranda birbirini yer. Bir tanesini seçmek zorundasın.

İşleyen düzen genelde katmanlı olanı: ana sayfada üç ile beş iş ve tek cümlelik bir tanım, güven unsurları bir alt katmanda. Ziyaretçi işleri beğenmediyse müşteri listesi zaten onu döndürmüyor.

Kaç iş koymalı

Portföy ortalamayla değil, en zayıf parçayla değerlendiriliyor. On iki iş koyup üçü zayıfsa, o üçü kaldırdığında portföyün güçleniyor. Ekleme değil, eleme işi.

Her işin yanına iki cümle yaz: ne için yapıldı, sonuç ne oldu. Bu iki cümle olmadan duran iş dekordur. Sayı vermek zorunda değilsin, hangi kısıt altında çalıştığını söylemek çoğu zaman daha inandırıcı.

Teknik taraf ve bulunabilirlik

Portföy sitesi için içerik yönetim sistemi kurmana gerek yok. On beş iş ve bir hakkında sayfası statik dosyalarla çıkar; ayda bir güncellenen bir siteye yönetim paneli bakım yükünden başka bir şey getirmiyor, üstelik yıllar sonra açılmayan da hep o panel oluyor.

Görselleri sıkıştır, sayfa boyutunu takip et. Bir tasarımcının sitesinde on saniyede açılan bir galeri, portföyün kendisi hakkında da bir şey söylüyor. Kendi alan adını kullan, iletişim yolunu ilk ekrandan iki tık uzakta tut. Başlık ve açıklama etiketlerinde ne iş yaptığın yazsın, arama motoru sonuçlarında görülen tek satır o.