Uzman Değerlendirmesi: Grupla mı, Ayrı Ayrı mı?
Uzman değerlendirmesi çoğu ekipte tek bir toplantıya sıkışır: herkes aynı ekrana bakar, moderatör tıklar, sorunlar sırayla söylenir. Yöntem işe yarıyor, buna itirazım yok. Ama toplantı biçiminin kendisi, bulunabilecek sorunların bir kısmını daha ilk on dakikada eliyor.
Ortak oturumun sessiz maliyeti
Odada beş uzman olması, beş bağımsız bakış açısı demek değil. İlk konuşan kişi çerçeveyi kurar. Ondan sonra gelenler kendi listelerini taramayı bırakıp söyleneni tartışmaya başlar; bir sorun dile getirildikten sonra herkes o sorunun etrafında düşünür. Sonuçta elinizde beş kişinin ortak dikkatinden çıkmış tek bir liste olur, beş ayrı listenin birleşimi değil.
İkinci bir etki daha var. Grup ortamında insanlar küçük buldukları şeyleri söylemez. "Bunu ben mi yanlış anladım" diye düşünülen, cümleye dökülmeyen tereddütler tam da kullanıcıların takıldığı yerlerdir. Toplantı temposu bunları yutar.
Bağımsız tur, sonra ortak oturum
Sırayı değiştirmek yeterli. Herkes aynı senaryoyu kendi başına, kendi hızında geziyor ve bulduğunu yazıyor. Ekran paylaşımı yok, yorum yok. Bu tur bitince listeler birleştiriliyor ve ortak oturum sadece iki iş için toplanıyor: tekrarları elemek, tartışmalı maddeleri konuşmak.
Birleştirme aşamasında aynı sorunun iki kişide farklı cümlelerle çıkması iyiye işarettir. Aynı yeri iki kişi bağımsız olarak işaretlediyse orası gerçekten sorunlu; tek kişinin gördüğü madde ise otomatik olarak zayıf değil, sadece tartışılması gereken maddedir.
Senaryoyu önceden yazmak şart. "Sitede dolaş, gördüklerini not et" talimatı herkesi ana sayfa ile menüde gezdirir. Bunun yerine somut görevler verin: kayıt ol, filtreleyip ürün bul, siparişi iptal et. Herkes aynı yolu yürüsün ki listeler karşılaştırılabilir olsun.
Listeyi neye göre sıralamalı
Bulguları "kritik, orta, düşük" diye etkiye göre etiketlemek yaygın ama tek başına işe yaramıyor, çünkü bu sıralama düzeltmenin ne kadar tutacağını hesaba katmıyor. Kritik etiketli iki maddeden biri tek satırlık bir metin değişikliği, diğeri veri modeline dokunan üç haftalık bir iş olabilir.
Ben listeyi genelde iki sütunla sıralarım: etki ve düzeltme maliyeti. Ucuz ve etkili olanlar aynı hafta çıkar, pahalı ve etkili olanlar yol haritasına girer, ucuz ama etkisiz olanlar hiç girmez. Bu son grup en tehlikelisi; kolay oldukları için yapılırlar ve ekibe iş yaptığı hissini verirken kullanıcı tarafında hiçbir şey değişmez.
Maliyet tahminini de değerlendirmeyi yapan uzmanlar değil, o kodu yazacak kişi versin. Arayüzde "basit görünen" bir düzeltmenin arkasında paylaşılan bir bileşen varsa, o bileşen başka on ekranda kullanılıyor demektir.
Raporun ömrü
Çıkan doküman genelde bir kez okunup unutuluyor. Bunu engellemenin tek yolu, maddeleri rapordan çıkarıp ekibin gerçekten baktığı yere, iş takip sistemine taşımak. Rapor, kararların gerekçesini saklayan arşiv olarak kalsın; takip edilecek liste orada durmasın.
Büyük bir sürümden sonra aynı senaryoyu tekrar koşturmak da faydalı. Aynı ekiple yapılırsa hızlı olur ama körlük birikir; bir önceki turda hiç bulunmayan bir kişiyi eklemek, alışılmış hataları görünür kılar.
Kaynaklar