Uzman İncelemesi Nasıl Kurulur, Çıktısı Ne İşe Yarar
Uzman incelemesi ucuzdur, hızlıdır ve büyük ölçüde yargıya dayanır. Üçü aynı anda doğru olduğu için oturumu nasıl kurduğunuz sonucun işe yarayıp yaramayacağını belirler. Kötü kurulmuş bir inceleme, kimsenin itiraz etmediği ama kimsenin de aksiyona çeviremediği bir madde listesi üretir.
İnceleme neyi yakalar, neyi yakalayamaz
Deneyimli bir göz, konvansiyon ihlallerini ve akıştaki çıkmaz sokakları katılımcı toplamadan görür. Tutarsız buton etiketleri, geri dönüşü olmayan adımlar, kullanıcıya ne yapacağını söylemeyen hata mesajları. Bunlar için kullanıcı testi kurmak zaman israfıdır.
Yakalayamadığı şey niyettir. Uzman, ekranı açan kişinin oraya hangi baskı altında geldiğini bilmez, bildiğini sandığı yerde de yanılır. Uzman incelemesi bu yüzden kullanıcı testinin yerine değil öncesine konur: pahalı test saatlerini bariz hatalarla harcamamak için bir eleme adımıdır.
İkinci sınır yanlış alarmdır. Listedeki maddelerin bir kısmı gerçek kullanıcının hiç takılmadığı yerlerdir. Bunu ayırmanın yolu ölçmektir, masada tartışmak değil.
Üç kişi yeter, on iki kişi yük olur
Yaygın tavsiye 3 ila 12 kişilik bir grup kurmaktır. Alt sınır makul, üst sınır değil. Herkes aynı heuristik listesiyle ve çoğunlukla aynı giriş ekranından başladığı için, beşinci incelemeciden sonra gelen maddelerin büyük bölümü zaten yazılmış olanın tekrarıdır. Artan tek şey, aynı bulguyu iki ayrı cümleyle yazmış kişileri birleştirme aşamasında eşleştirme işidir.
Grubu genişletmek yerine çeşitlendirin. İş süreçlerini bilen bir alan uzmanı, kullanılabilirlik tarafından bir kişi ve ürüne ilk kez bakan biri. Sonuncusu genelde en değerli maddeleri getirir, çünkü ekibin artık göremediği yerleri hâlâ görüyordur.
Ortak liste olmadan oturum açılmaz
Herkes kendi sezgisiyle bakarsa çıkan şey bulgu değil, zevk tartışmasıdır. Oturumdan önce ortak bir değerlendirme çerçevesi belirleyin; Nielsen'in on kullanılabilirlik ilkesi hâlâ en pratik başlangıç noktası.
Çerçevenin asıl faydası sınıflandırma değil, karşılaştırılabilirliktir. Her bulgu bir ilkeye ve bir ekrana bağlandığında, iki incelemecinin aynı şeyi söyleyip söylemediği bakışta anlaşılır. Bağlanmadığı zaman birleştirme aşaması oturumun kendisinden uzun sürer.
Erişilebilirlik denetimini aynı oturuma koymayın
Erişilebilirliği heuristik oturuma sokmam. İkisi farklı türden iştir: WCAG'nin ölçütü bellidir, geçer ya da kalır. Kontrast oranı hesaplanır, form alanının etiketi ya vardır ya yoktur, odak sırası koddan okunur. Heuristik inceleme ise yargı üretir, ölçüm değil.
Aynı masaya konduklarında ölçülebilir olan tartışmalı olanı ezer. Ekip üzerinde kolayca anlaşılan maddeleri işaretleyip listeyi doldurur, "bu akış neden yarıda bırakılıyor" sorusu masada kalır. Erişilebilirlik denetimi ayrı yürüsün; büyük kısmı zaten otomatik araçla taranıp kod tarafında kapanır.
Çıktı rapor değil, karar listesi
Oturum bittiğinde elinizde duran şey maddelerden ibaretse iş bitmemiştir. Her madde üç bilgiyi taşımalı: nerede olduğu, hangi ilkeyi çiğnediği ve düzeltmenin kime ne kadar iş çıkardığı. Üçüncüsü yoksa liste bir dilek listesidir, ürün ekibi de onu haklı olarak sıraya almaz.
Doğru kurulmuş kalıpları da yazın. Bir ekranda çalışan çözüm belgelenirse ekip onu sonraki ekranda tekrar eder. Sadece hata sayan rapor bu bilgiyi yok eder.
Kaynaklar